For the love of God,
you ought to take pity on yourself.
(Bob Dylan, 2006)
Humormels 2 van Geinz (1973) is net verschenen bij COOLcomix (Izegem, België). Geinz is de naam achter 'de gewone mensennaam' Frits Deblieck. Doodsimpele -in de goede zin
des woords- cartoons over onze dagelijkse, absurde beslommeringen. Wie dacht dat een striptekenaar geen psychiater kon zijn...? Het zit ons blijkbaar hoog!
Geinz alias Frits speelt niet alleen met tekeningen maar ook met taal. Heel veel woordspellen. Bijvoorbeeld een "man sterft na 3 dagen internetten... en plots was hij
muisstil". Een grap over "rookverbod in restaurants en gerookte zalm". Huize Dutroux is niet te koop want "de grondprijs is gekelderd!". Een vrouwelijke zwarte
piet is een "zwarte miet". Babylonische (taal)verwarringen tussen "koranverbrandingen" en "verboden pedofilie dossiers".
Absurdisme is ook van de partij: een sinaasappel en een peer in gesprek, of een ijsbeer smekend naar "whiskey on the rocks!" en apen die in het bijzijn van een schamele
Tarzan "bananenbier" hoog in het vaandel hebben.
Het zijn cartoons naar mijn smaak die je niet onmiddellijk tot (hard) lachen zetten. Sommige cartoons en woordgrapjes bevinden zich zelfs in een vage schemerzone tussen banaliteit
en vergezochtheid. Maar gelukkig is het merendeel toch een zetje tot nadenken. Een momentopname van onze eigen maatschappij. Een spiegelbeeld van het knullig gedrag van onze
medemens. De cartoons zijn maatschappijkritisch en de cartoonist eist van de lezer dat hij of zij op de hoogte is van wat er zich op de wereld afspeelt: pedofilie,
terrorisme, (stads)fobieën, klimaatveranderingen... We gaan naar de psycholoog en ondertussen wordt er flexibiliteit van Barbapapa verwacht en werkgevers werven mensen aan om ze te
ontslaan. Maar pas onder de douche beseffen we dat we allen gelijk zijn en dat het "gelijk spel is".
Wat ik over het algemeen erg bewonder is de eenvoud waarmee Geinz zowel tekening als tekst omzet in een grap. Helaas heb ik hier en daar het gevoel dat sommige tekeningen meer zorg
en tijd hadden mogen krijgen. Maar misschien is die nonchalance nu juist de charme van zijn tekeningen... De tijd zal het leren. In ieder geval een leuk boekkie!
Santiago Martín
| 
